balet

Termin balet posiada kilka powiązanych z sobą znaczeń:
• rodzaj widowiska teatralnego, w którym głównym środkiem wyrazu jest taniec wykonywany przez tancerzy według choreografii, z towarzyszeniem muzyki, na tle dekoracji
• zespół baletowy (na przykład balet Teatru Wielkiego)
• utwór muzyczny napisany specjalnie dla widowiska baletowego
• całokształt sztuki baletowej danej epoki lub kraju (na przykład: balet romantyczny, balet polski).

Balet powstał z renesansowych maskarad karnawałowych i z triumfów, popularnych we Włoszech, które przerodziły się w widowiska dworskie złożone z recytatywu, śpiewu, muzyki, pantomimy i tańca.

Źródło wikipedia

Renesansowi mistrzowie tańca -którzy nie szczędząc sił, zabawiali swoimi umiejętnościami ówczesnych możnowładców - nie zdawali sobie sprawy z tego, że ich sztuka stanowi zarodek formy artystycznej, którą w nadchodzących stuleciach delektować się będą miliony ludzi na całym świecie.

Sztuka baletowa narodziła się w XV w. we Włoszech. Arystokraci, chcąc zrobić wrażenie na ważnych gościach, zlecali zawodowym mistrzom tańca przygotowanie kosztownych widowisk. Na przedstawienia te składały się zarówno mówione sztuki teatralne, jak i wspaniale tańce, w których brali udział członkowie dworu. Stały się one bardzo popularne we Francji, po poślubieniu przez francuskiego króla Katarzyny Medycejskiej, która przywiozła z sobą ekstrawagancki zwyczaj wystawiania baletu.

Kiedy popularność, dworskiego baletu zaczęła słabnąć, na tronie francuskim zasiadł Ludwik XIV, który nie tylko podtrzymał zwyczaj, ale sam zaangażował się w taneczne produkcje. (Zanim nie stał się zbyt gruby, żeby tańczyć!) W rzeczywistości jego przydomek "Król Słońce" pochodzi z baletu Le Ballet de la Nuit, w którym wystąpił on w roli "króla słońce".

Źródło http://balet_on.webpark.pl/

BALET- całość sztuki baletowej danego kraju (np. balet francuski). Wyróżniamy kilka odmian baletu: a) dramatyczny - z wyraźnie zaznaczoną fabułą i akcją, np. Romeo i Julia P.I. Czajkowskiego; b) abstrakcyjny - interpretujący muzykę z założenia samoistną (np. Adaggio T. Albinoniego w interpretacji zespołu C. Drzewieckiego); c) divertissement - wywodzący się ze wstawek tanecznych, które usamodzielniły się w XIX w., a w których nikła intryga stała się pretekstem do rozwinięcia efektownych tańców (np. Jezioro łabędzie P.I. Czajkowskiego); d) suita baletowa - forma przejściowa między divertisesment a baletem abstrakcyjnym, łącząca różne tańce muzyką jednego kompozytora i ogólną koncepcją choreografa (np. Sylfidy F. Chopina).

Źródeł baletu można szukać w renesansowych maskaradach karnawałowych, szczególnie popularnych we Włoszech, a także w intermediach taneczno-pantomimicznych, popularnych na francuskim dworze w XVI-XVII w. W okresie romantyzmu ukształtował się balet klasyczny. Na przełomie XIX i XX w. duży wpływ na nowoczesny taniec wywarły eksperymenty I. Duncan i koncepcje rytmiczne E.J. Dalcroze’a. W latach 60. XX w. duże znaczenie dla rozwoju współczesnego baletu miała działalność M. Béjarta - twórcy zespołu Balet XX Wieku.

Źródło www.portalwiedzy.onet.pl